Spis treści
Ciężka ropa, ciężkie zyski Kanadyjczyków
Fakty są następujące: Od roku 2013 do końca 2025 tygodniowy import ropy z Kanady do USA wzrósł z ok 2 mln baryłek dziennie do ok. 3,6- 4,3 mln baryłek dziennie. Import z Wenezueli do USA był zerowy od początku 2019 z wyjątkiem krótkiego okresu importu po ok 250 mln baryłek dziennie na początku i pod koniec 2025. W latach 2011 – 2013 import z Wenezuelido USA wynosił niekiedy nawet ponad 1,3 mln baryłek dziennie a potem do roku 2019 był w rejonie 600-700 mln baryłek dziennie (wszystkie dane za www.eia.gov ).
Zatem Wenezuela przekierowała w 2019 całe swoje dostawy ropy z USA do Chin, a z powodu kłopotów w swoim sektorze zmniejszyła też produkcję.
W miejsce Wenezueli do USA weszli dostawcy kanadyjscy, których dzienne przychody wynoszą nawet 320 mln USD (4,1 * 78). Produkcja dzienna ropy w USA to 13,8 mln baryłek. To co jest wprowadzane do rafinerii (gross inputs) to 16,5 – 17 mln baryłek dziennie. Import ropy to zwykle 6-6,5 mln baryłek dziennie a eksport to 3,4 do 4,2 mln baryłek dziennie.
Gospodarka amerykańska potrzebuje znacznego importu ciężkiej ropy aby rafinerie w Luizjanie i Teksasie miały odpowiedni skład surowca do destylacji atmosferycznej i potem do destylacji próżniowej. Jakiekolwiek zawahanie składu ropy podawanej do tych rafinerii zmniejsza ich wydajność o kilka czy nawet kilkanaście procent.
Z USA eksportuje się natomiast ropę lekką ze złóż w Teksasie i Luizjanie. To wszystko decyduje o potędze gospodarczej stanów rządzonych przez Republikanów, warto dodać, że spiker Kongresu Mike Johnson, prawa ręka prezydenta Trumpa, jest właśnie prawnikiem z Luizjany.
Idealny scenariusz dla amerykańskich nafciarzy
Problemem Wenezueli był m.in. transport i załadunek ropy na statki takie, które mogą przejść Kanał Panamski. Z tego powodu reżim Maduro dawać musiał odbiorcom chińskim dyskonto a ponadto transporty wenezuelskiej ropy do Chin blokowały miejsce w kanale co szczególnie w czasie suszy jaka była niedawno przez dwa lata było utrudnieniem w handlu między Azją a wschodnim wybrzeżem USA.
Dodatkowo gospodarka USA wymaga importu nawet 2 mln baryłek dziennie paliw na wschodnie wybrzeże bo obecnie rafinerie południowe nie są w stanie wyprodukować tyle benzyn.
Co osiągnie administracja USA po przejęciu kontroli nad wenezuelskim sektorem naftowym?
Wycisnąć Kanadyjczyków, dać zarobić swoim
Po pierwsze, cały eksport ropy z Wenezueli tj. 1 mln baryłek dziennie można skierować do USA zmniejszając uzależnienie od kanadyjskiej ciężkiej ropy. Uderza to w Chiny tylko częściowo, ale zmusza Kanadyjczyków do budowy dodatkowych możliwości eksportowych po stronie Pacyfiku (częściowo już one są ale trzeba je znacząco rozbudować a to nie tak szybko).
Po drugie, dzięki kolejnym inwestycjom w tym sektorze można zwiększyć wydobycie o 2 mln baryłek dziennie i też skierować je do USA po to, aby rafinerie w Luizjanie mogły zwiększyć znacząco przerób ropy nawet o 5 mln baryłek (2 z Wenezueli i 3 z własnych amerykańskich zasobów bo dzięki zmieszaniu będzie to łatwe).
Benzyna na Wschód USA
Zwiększony przerób ropy w USA będzie można ukierunkować na benzyny i wysyłać je dookoła USA zamiast importować z Europy. Sytuacja wschodniego wybrzeża jest kuriozalna, jakiekolwiek większe załamanie pogodowe i kłopot z importem z Europy powoduje kolejki do benzyn we wschodnich stanach.
Nowe rurociągi, koleje i energetyka
Po trzecie, główne rurociągi z ciężką ropą z Kanady są już stare (mają po 45-55 lat) i mając w ręku wenezuelski sektor naftowy można w ogóle będzie zrezygnować z ich modernizacji na rzecz rurociągu Luizjana – Ohio, który zasili w ropę rafinerie w północnym USA.
Nowym rurociągiem będzie można posłać dodatkową ciężką ropę z Wenezueli i więcej lekkiej ropy z Teksasu. Główny najstarszy rurociąg ropny z Kanady idzie tez przez północne stany USA i Wielkie Jeziora a potem dostarcza część ropy do wschodnich stanów Kanady (tych uprzemysłowionych). Jeśli nie będzie on szybko zmodernizowany to wschodnia Kanada będzie musiała sobie zbudować dość kosztowny własny rurociąg z Brytyjskiej Kolumbii do wschodniego wybrzeża lub wozić sobie ropę samochodami lub koleją.
Po czwarte, zaoszczędzi się na poważnych kosztach transportu kolejowego ropy z Kanady na południe (tylko część ropy idzie rurociągami z Kanady, reszta koleją – administracja Joe Bidena zablokowała budowę rurociągu Keystone). Te same wagony mogą czasowo (do zbudowania rurociągu) wozić ropę z południa na północ USA. Kolejarze w USA zatem nie stracą pracy, zmieni się tylko kierunek ich jazdy. Dopóki nie zostanie zbudowany rurociąg Keystone będzie istniało uzasadnienie ekonomiczne dla opisanego planu działania.
Po piąte, zwiększony o 5 mln baryłek dziennie (700 tys. ton ropy) przerób ropy w USA spowoduje, że energetyka Luizjany będzie mogła świadczyć dodatkowe usługi dla rynku mocy na poziomie przynajmniej 37-50 GW (szacunkowo 1500 – 2000 MWe na każde 10 mln ton). Rozwiązuje to problem środkowych stanów USA, które nie będą musiały tyle inwestować w drogie bloki gazowe.
Oczywiście nowe inwestycje w Luizjanie i Teksasie muszą byś skorelowane z importem ropy z Wenezueli i terminami zwiększania produkcji po tamtej stronie morza.
Zarobią repulikańskie stany, a US Navy przypilnuje interesu
Po szóste, marynarka USA będzie miał pretekst to sprawowani kontroli nad całym obszarem morskim, chroniąc transporty.
Po siódme, gospodarka Kanady straci 320 mln dolarów dziennie a będzie musiała też skredytować poważne inwestycje w nowe rurociągi do zachodniej Kanady i nowy duży port do eksportu, a to akurat jest to teren silnie sejsmiczny gdzie tego typu inwestycje mają swoje ryzyka.
Po ósme, w samej Wenezueli będzie dość łatwo ulokować przemysł wymagający dużych ilości taniej energii np. ferrochrom, tytan, aluminium. Bo przecież tak czy inaczej jest odpadowy gaz z produkcji ropy i będzie można tam wyeksportować starsze turbiny gazowe wymontowywane w całym USA. A obywatele samej Wenezueli niekoniecznie potrzebują tyle prądu, przecież tam jest generalnie ciepło.
Po dziewiąte, zarobią amerykańskie stocznie i armatorzy bo przewozy z i do USA muszą realizować statki amerykańskie. a docelowo zyski z produkcji paliw zostaną w budżecie USA.
Po dziesiąte, budowa nowych rafinerii na południu USA to rozwój gospodarczy dla tych terenów i dla dostawców urządzeń. Jeśli się to uda, to Partia Demokratyczna będzie w opozycji jeszcze 15-20 lat.
Za wszystkim stoi Rubio
Jestem przekonany, że prawdziwym mózgiem tej całej operacji i planów co dalej będzie z Wenezuelą, jest sekretarz stanu w USA, który urodził się już w USA, ale jego rodzicami są emigranci z Kuby.
Jego znajomość tego co się dzieje na południe od USA i zrozumienie wszystkich zależności tego rejonu jest istotne i jak sądzę to są jego pomysły na dalszą grę w tym rejonie. „Nasze rafinerie na wybrzeżu Zatoki (Meksykańskiej-red) są najlepiej przygotowane do przerobu ciężkiej ropy. Myślę, że zainteresowanie prywatnych firm będzie olbrzymie, jeśli tylko dostaną taką możliwość – stwierdził Rubio w niedzielę.
Czy się to wszystko wydarzy? Biorąc pod uwagę, że determinacja po stronie amerykańskiej do osiągnięcia takiego sukcesu jest olbrzymia, to chyba tak. Pytanie za jaką cenę.
Piotr Syryczyński – Analityk techniczny z doświadczeniem w sektorze oil & gas, pracował m.in. w Baiji (środkowy Irak), w sprawach złóż w krajach bałtyckich i na Morzu Bałtyckim, oraz przygotowywał dokumenty dla inwestycji w Europie środkowej w tym związane z rurociągami, obiektami produkcji i magazynowania paliw oraz obiektami produkcji energii.
